در اکتبر ۱۹۷۱ ، یک مهندس کامپیوتر به‏نام ری‏تام‏لینسون، اولین ای‏میلِ تاریخ را ارسال کرد . از آن روز به بعد ، زندگی نوع بشر برای همیشه تغییر نمود .
ظرفِ مدتی کوتاه ، یک علامتِ فِسْقلی سراسر جهان را به اشغالِ خود درآورد و در و دیوار را به نقشِ خود مزیّن ساخت - از کارت‏‏های ویزیت گرفته تا تابلوی مقوایی فروشِ گوسفند زنده !
آن‏هایی که پابه‏پای عصر ارتباطات پیش می‏روند، ممکن است بدانند که این علامت برای آدرس‏های ای‏میل به کار می‏رود؛ وقتی نامه‏ای الکترونیکی را از کامپیوتر خودتان و از طریق مودم و خط تلفن می‏فرستید ، در نشانی گیرنده‏ی آن حتماً باید علامت @ را به کار ببرید .
اما این علامت را چه صدا می‏زنند و اصلاً سروکله‏اش از کجا پیدا شده‏است ؟ در این میان یک چیز مسلم است : علامت @ مطلقاً زاییده‏ی عصر کامپیوتر نیست ،چرا که تاریخچه‏اش به زمان‏های خیلی دور برمی‏گردد .
"برتهولد لوئیس اولمان"؛ استاد امریکایی رشته‏ی لاتین و خط‏های کهن، در کتاب خود به نام "رسم‏الخط باستان وتأثیر آن " ادعا می‏کند که علامت @ یک ترکیب دو حرفی است .
حرف اضافه‏ی ad به معنی «در» ، «به» ،یا «به‏سمتِ» به شکل چیزی شبیه علامت @ در آمده است . گودی حرف a و حرف d درهم ادغام شده و سپس ساقه‏ی حرفِ d اندکی اغراق شده و به سمت چپ انحناء یافته است.
قدمتِ حرف مرکب @ ممکن است به قرونِ شش یا هفتِ میلادی برسد . در آن زمان خطاط‏ها از یک‏ نوع خط پیچی استفاده می‏کردند؛ خطی با حروف گردشده که با ضرب‏های قلم کم‏تری می‏توانستند نوشته شوند. بسیاری از مخفف‏ها و حروف مرکب به این‏ترتیب ابداع شدند ، بخشی به‏خاطر راحتی و بخشی به‏خاطر اجبار ، مثلاً برای نوشتن در آخر یک سطر .
اما با وجود این نمی‏توانیم با قاطعیت بگوییم که قدمتِ علامتِ @ به آن زمان می‏رسد . شاید این علامت در عصر گوتیک (قرون دوازده و سیزده) شکل گرفته باشد؛ دورانی که بسیاری از مخفّف‏ها و ترکیبات دو حرفی ابداع گردیدند.
در طی قرن‏های متمادی علامت @ در اصل در مکاتبات تجاری و امور مالی به کار می‏رفته ‏است، اما حکایت به کاررفتن این علامت در اینترنت ، حکایت جالبی است که جای خود دارد .
در روزگارانِ قدیم، نامه‏ی الکترونیکی‏ای در کار نبود . در همین زمان، شخصی به نام " ری‏تام‏لینسون" وارد صحنه شد . در سال ۱۹۷۱ ، آقای تام‏لینسون؛ یکی از مهندسان مشاور شرکت «بولت ، برانک و نیومن» (بی‏بی‏ان ) بود . شرکت بی‏بی‏ان قراردادی با آژانس پروژه‏های تحقیقاتی پیشرفته‏ی وزارت دفاع آمریکا ( آرپا) بسته بود تا در توسعه‏ی «آرپانت» به آن‏ها کمک کند.
« آرپانت» شبکه‏ی اولیه‏ای بود که بعد‏ها از دل آن، شبکه‏ی "اینترنت" بیرون‏آمد. کارمندان شرکت بی‏بی‏ان برنامه‏ای نوشته‏بودند تا بتوانند برای هرکسی که در پای کامپیوتر آرپانتِ شرکت نشسته است ، پیغام بگذارند . مأموریت تام لینسون این بود که این برنامه را با برنامه‏ی دیگری که فایل‏ها را بین کامپیوتر‏های آرپانت مستقر در سراسر کشور آمریکا انتقال می‏داد، تلفیق کند، تا به ‏این ترتیب بتوانند بین کامپیوترهای متصل به شبکه، پیغام‏های‏شان را رد و بدل نمایند. منتها برای این منظور ، او به وسیله‏ای احتیاج داشت تا بین پیغام‏هایی که گیرنده‏های آن‏ها در همان نزدیکی بودند با پیغام‏هایی که گیرندگان‏شان در نقاطِ دوری قرار داشتند، فرق بگذارد.
به این صورت بود که تام لینسون به علامت‏ @ متوسل گردید تا نشان دهد که گیرنده « در » جای دیگری است . باقی ماجرا ، به تاریخ و حواشی آن مربوط می‏شود. و در آخر، علامت @ در سال۱۸۸۵ برای اولین بار روی صفحه‏کلیدِ اولین ماشین‏تحریر تاریخ ظاهر گردید . از همان جا بود که این علامت راه خود را به صفحه‏کلید کامپیوتر‏های استاندارد امروزی باز نمود .